45 Południowe słońce

                       Siedziała na podłodze słuchając jak łazi po jej mieszkaniu, a potem wreszcie wychodzi.

44 Okruchy porcelany

                 Nie patrzyła na niego.

                Stała tyłem usilnie próbując się czymś zająć, zainteresować albo coś arcyważnego musieć kontemplować. Nie pozwoliła mu podnieść rolety, ale i tak to zrobił, i chociaż tylko do połowy, światło było nieznośne. Tutaj okien nie zasłaniał już żaden inny blok, czy wieżowiec, bo mieszkanie położone było w najwyższym punkcie kamienicy. Otrząsnęła wymyty kubek z wody i spojrzała na niego przymykając oczy.