26 Omlety i tosty

Zapach omletów i tostów zdołał zwlec mnie z łóżka.

Poszłam do łazienki szurając bosymi stopami po podłodze i wywołując radosną reakcję rodzinki na moje przybycie. To chyba jednak nie śniadanie, a ich hałas mnie obudził. Wyszczotkowałam porządnie zęby, przemyłam twarz lodowatą wodą i związałam włosy w kucyk. Brat już po chwili zaczął dobijać się do drzwi, więc szybko się ogarnęłam i dołączyłam do reszty głodomorów.

-O! Śpiąca Królewna wreszcie wstała- zażartował tata.

-Ile można spać? Do roboty, a nie!- mama się dołączyła.

Nie mieli racji. Nie spałam, a jeśli już, to było to bardzo męczące. Te sny… Nie pamiętam większości ale jedno bardzo wryło mi się w mózg… To było okropne….

-Mamo gdzie jest nutella?

-Na dole u babci, brat- odpowiedziałam Piotrkowi zamiast niej- Weź przy okazji dżem przynieś. Brzoskwiniowy!

-No okej- już leciał na dół.

Piotrek zwykle śpi w samych spodenkach więc ostatnie co widziałam to jego chude plecy ginące za winklem, a potem przed twarzą pojawił mi się świeży omlet na ogromniastym (chyba największym w całym domu) talerzu, z którego i tak wystawał.

-To dla mnie?- uśmiechnęłam się do szczerzącego się taty.

-A zjesz wszystko?- zapytał dumny ze swego dzieła.

-Jak zostawię to przecież ty zjesz…

-Dzieci, czy ja muszę być zawsze takim śmietnikiem? To te wasze resztki mnie tak tuczą!

-Nie przesadzaj, Adaś- mama dosypuje cukru do cukierniczki.

Zapada chwilowa cisza kiedy tata nalewa kolejną porcję ciasta na patelnię, a mama odstawia czajnik.

-Maaaamooo…- bawię się pustym kubkiem w różowe serduszka.

-Hmm?

Zastanawiam się chwilę nad pytaniem i formułuję sobie w głowie najmniej dziwne.

-Co jest w tamtym składziku za szkołą?

-Chyba nic. A czemu pytasz?

-Tak sobie… Ej, a wy czasami nie mieliście za szkołą szklarni kiedyś?

-Nie… Szklarni nie było, ale mieliśmy nasz własny ogródek z marchewkami i sałatą- mama zamyśla się- Przypominam sobie jak kiedyś wydzielano po jednej grządce na klasę i zdawaliśmy na ocenę kto jak się tymi grządkami zajmował. Nasi chłopcy woleli podjadać marchew zamiast ją pielęgnować i zawsze mieliśmy najmniej warzyw.

-A! To pewnie w tym składziku trzymaliście narzędzia, taczki i takie tam?

-Składziku… Nie pamiętam składziku.

-A ta rudera co stoi za szkołą?

-Jaka rudera?

-No ten niby składzik czy coś, no wiesz!

Zaczęło mnie to irytować. Ma kręciła i pomijała ten temat, a wydawała się jakby szczerze nic nie wiedziała.

-Mamo, no weź!

-Może tata wie, bo ja nie. Adam!- warknęła na niego rozeźlona moimi dociekaniami.

-Co? Czekaj… Omlet… Jaki składzik?

-No ten za szkołą, tam jak się schodzi z górki, pod płotem, no wiesz.

-Nie wiem o czym mówisz. Tam na dole jest gruz i czasem mi się tam z Piotrkiem nie bawcie!

-Ja nie mogę! No dobra… A czy ty tato też miałeś ogrodnictwo?

-Nie, my nie. Tam jak jest ten składzik to za nim był kiedyś taki mały sad…

-O! Ten składzik! Właśnie o to mi chodzi.

-… i my mieliśmy razem z jeszcze kimś się nim opiekować. Ale potem go wycięli, zresztą tak jak zniszczyli grządki i ogród.

-Tato! Ale ten składzik no!

-Co? Jaki składzik?- spojrzał na mnie zdziwiony.

-Ale…. Eee…. Kurcze. No nie ważne- uśmiechnęłam się, żeby zakryć zdenerwowanie i opadnięte ręce- To jak było z tym sadem?

-Pani… Tekla, nasz ogrodnik… pilnowała nas żebyśmy niedojrzałych śliwek nie jedli- zaczyna się śmiać i sięga po dzbanek.

-Przecież jeszcze do nas wspominali wszyscy jak Grześka nafaszerowaliście i potem miał… problemy żołądkowe… ha ha ha… przez dwa tygodnie- mama śmiejąc się odgania go od gorącej herbaty.

-Tak, tak. A mnie to pouczacie żeby nie dokuczać Piotrkowi- wypominam im.

-Oj, ale wujek Grzesiek to zawsze był taki… ciamajdowaty. Pamiętasz Adam jak…

-Mamo, przecież już tysięczny raz to opowiadacie!- przerywam jej czując nadchodzącą historię o parasolu.

Nalewam sobie przyniesionej herbaty do kubka i wkładam kolejny wielki kawał omleta do ust. Popełniam błąd, bo bez dżemu omlet jest za suchy i na chwilę skutecznie mnie wycisza. Przeżuwam śpiesząc się do kolejnych pytań.

-A… mlask… jak to było z tą… no… mlask… Teklą?

-Jaką Teklą?- mama znowu nic nie wie.

-No tą… tą ogrodniczką, nie?

-Nie wiem o kim mówisz, Julia. Tekla to przecież ta pajęczyca z Pszczółki Mai.

-Tak ale tata powiedział przed chwilą, że mieli ogrodniczkę Teklę…

-Ja?- tata nakłada kolejną porcję omletu na talerz- Ja nic nie mówiłem…

-Nie było dżemu brzoskwiniowego!- do kuchni wpada zdyszany Piotrek całkowicie już odwracając uwagę rodziców od naszej rozmowy.

Dziwne. Zachowują się tak jakby zapominali o czymś co się zdarzyło, ale jednak o tym pamiętali. Jakby coś… blokowało ich wspomnienia, albo nie pozwalało im mówić. Hm… Niepokojące.

-Julcia, a ty chcesz powideł? Julcia?- brat wyrywa mnie z zamyślenia.

-Naaah. Rzuć nutellę- wyciągam rękę po słoik- i nie mów mi Julcia.

-Masz, Julcia- dokucza mi.

-Dziękuję -odpowiadam mu lekkim dźgnięciem widelcem w żebra- Zjem cię za to jak tego omleta, zobaczysz, brat.

-Taaa- prycha i odskakuje.

Śmiejemy się i zabieramy do jedzenia, 

bo przecież bratu można wybaczyć, a siostrze dokuczyć...