40 Leworęczny złodziej

                      -Y-ym. Rączki do góry doktorku…

                Postacie z obrazów wydawały się przyblaknąć, tak jak Armani w momencie zaczął nabierać kolorów. Usta zrobiły mu się sine, końcówki palców pobielały zaciśnięte na piórze, a całe policzki, czoło i podbródek sczerwieniały.
Oczy miał jasno niebieskie, nie pasujące do tego co wyrażały, a w tym momencie był to strach, gniew i obrzydzenie. Oj, chyba nie spodobał mu się widok za drzwiami, więc szybko je zamknęła, żeby się nie rozpraszał.

                -Oj no nie bądź taki i podnieś te rączki, jak proszę.

                Patrzył na obcego i powoli, kiedy dotarły do niego wreszcie te słowa, podniósł dłonie do góry. A potem gniewnie walnął je z powrotem na blat, kapiąc tuszem na kartki.

                -N-nie! Won z mojego domu! Ty… t-ty chyba nie wiesz kim ja jestem!- celował w nią pulchnym paluchem.

                -Ależ ja dokładnie wiem, kim ty jesteś,- zaśmiała się.

Maska, wystylizowana na czerwonego japońskiego demona z wielgachnymi, szczerzącymi się w uśmiechu kłami nie oddawała mimiki jej twarzy, ale może dobrze, bo klient mógłby się jeszcze za bardzo wystraszyć.

-Ale widzę, że ty, -kontynuowała- nie znasz mnie. Dam ci jeszcze szansę, bo może nie zauważyłeś, że broń którą trzymam i jestem gotowa w każdym momencie użyć, jest ci wycelowana między oczy.

-Moi ludzie! Zabiją cię! Jesteś już martwy! Martwy…

-Taa, na pewno… nie. Ja zabiłam ich pierwsza. Widziałeś tego tam, za drzwiami? Mam ci go przywlec żebyś sobie truchło pomacał? Nie? No dobrze- zbliżyła się do biurka wystawiając broń jak gangster z taniego filmu akcji.- to teraz zamknij japę i słuchaj…

-Coooo?! Jak śmiesz! Jestem…- i zaczął gulgotać tą swoją niezmordowaną paplaninę, plując przez zaciśnięte zęby, sycząc, warcząc i grożąc jej.

Dała mu chwilę pilnując żeby tylko dłonie miał na widoku, a sama zaczęła po omacku szperać w przewieszonej na plenach torbie. Trochę to trwało, bo jak u stereotypowej kobiety w środku był prawdziwy kipisz, ale kiedy znalazła feralny przedmiot, aż westchnęła z ulgi.

-No dobra- przerwała mu,- sam sobie chciałeś.

I z całej siły, jaką można wyciągnąć tylko przy lekkim zamachu, przywaliła mu kolbą w nos. Armani żachnął się, przez palce pociekła mu jucha. Dziewczyna przeskoczyła biurko, kolanem odpychając klienta do tyłu, a potem zwinnie włożyła broń do kabury pod na wpół rozpiętą kurtką i zabrała się za krępowanie grubaska srebrną taśmą. Odciągnęła mu prawą rękę od twarzy i mocno skleiła z podłokietnikiem fotela, potem zabrała się za twarz, bo taśma jak dotąd najlepiej radziła sobie z uciszaniem takich gagatków. No oczywiście rozwalony nos też zrobił swoje.

-Okej, jak już jesteś cicho, to ja tak tylko w skrócie- zdjęła mu kolano z klaty i stanęła obok blatu,- Zarabianie na cudzym zawsze ma swoje konsekwencje. To, co i komu ukradłeś, wypisane masz w liście, który sobie potem przeczytasz.  Ja tu przyszłam głównie po zwrot i żeby cię… hmm… ukarać.

-Mfhmhff….- mężczyzna wybałuszył oczy.

Położyła mu ładnie kopertę na blacie, tak, żeby widział napisanej na niej srebrnym pisakiem nazwisko nadawcy. Wyciągnęła z torby opaskę uciskową i założyła mu na lewe przedramię. Zaciągnęła mocno, tak że aż jęknął i zanurkowała po najważniejsze. Wtedy, na widok tasaka, wymiękł. Możliwe, że to był właśnie moment, kiedy uświadomił sobie co właśnie się stanie.

Nabrała powietrza, a potem wyregulowała oddech, złapała jego tłuściutką rękę, położyła na blacie, na białych kartkach i granatowych cyferkach, i wraz z wydechem, bach!. Ostrze wbiło się w drewno, dookoła chlusnęła krew, Armani ponownie tego dnia, struchlał ze strachu. Prawie nie patrząc, szybko wpakowała kończynę do plastikowego woreczka z Ikei, wyrwała ubabrany czerwienią tasak z mahoniowego drewna i wrzuciła wszystko z powrotem do torby.

-No, to do widzenia- pożegnała się i zanim wyszła zapewniła go jeszcze łagodnie.- przyjdą do Ciebie zanim się wykrwawisz, spokojnie.  

Drzwi zostawiła otwarte, więc zanim zaczął się drzeć, wierzgać, płakać i dusić wymiocinami, patrzył na jej drobną figurę, schowane pod chustką w kratę włosy i zastanawiał się skąd zna ten dziwny zapach, jaki od niej wyczuł.

-Jak z baru przy a-czwórce… – pomyślał, zanim zniknęła zamazana bolesnymi majakami i konwulsjami.