29 Srebro, miedź i krew. - Kryształy i drzewa #3

Nie, nadal niczego nie rozumiem. 

 

Znaczy, te drzewa… Znowu kieruję ku nim swój wzrok. Zastanawiam się dlaczego są tak niemiłe w moich wspomnieniach i dlaczego czuję się jakbym już je gdzieś widziała. Cicho przeklinam, odwracam się, żeby się upewnić, że drzwi wejściowe nie zniknęły i ruszam prosto w gąszcz roślin. To przecież zwykłe drzewa, a tylko przez nie można się dostać na drugą stronę pomieszczenia. Pierwsze gałęzie nawet mnie nie dotykają, ale kolejne ciągną mi ubranie i trą o ciało, zostawiając na nim czerwone pręgi. Przebijam się przez piekielny zagajnik i z ulgą wypadam wręcz na drugą stronę, gdzie stopy nie topią się już w mchu i nie potykają o korzenie.

Drewniana podłoga skrzypi pod naciskiem, kiedy idę w stronę kominka. Jest duży, kamienny, oblazły sadzą i zaniedbany. Nie czuć ciepła choć prawie dotykam buchającego ognia. Wpatruję się w palenisko i tam gdzie powinny być drewna, leżą resztki jakiś toreb… A może worków z czymś? Nie wiem… W popiele lśni metalowy zamek błyskawiczny, którego z trudem rozpoznałam, podłużne i przytopione (bo chyba plastikowe…) rurki, kupka wciąż trochę białych szmat, jakieś kartki. Rozglądam się, ale nie widzę pogrzebacza, a nie chcę sprawdzać czy się oparzę, więc nie sprawdzam paleniska dokładniej. Patrzę naokoło szukając śladów i z nikąd nagłe przeczucie każe mi się odwrócić. Wciąż nie wyczułam ruchu, a gwałtowne reakcje są zawsze bardzo alarmujące, więc zaciskam zęby i przechodzę powoli na lewo, nie sprawdzając nawet co mam przed sobą dopóki przed tym nie stanęłam, a chociaż tak spięłam się i wyczuliłam zmysły, to nic nie zarejestrowałam.

 Za to przed sobą miałam całkiem ciekawy warsztat. W rogu była maszyna do przędzenia i przez to postać z okna od razu skojarzyła mi się z Mojrą, istotą z mitologii greckiej, która przędła nić życia człowieka, ale jakoś mi to nie pasowało, więc wyrzuciłam ten obraz z głowy. Obok mojej nogi stał niski taboret, dostawiony do stoliczka z narzędziami. Na podziurawionej ceracie leżały drobne szczypce, nożyczki, obcęgi. Na środku leżał palnik i taka dziwna łyżka, chyba żeby coś na niej stopić. Była też gruba deska oblana stwardniałym już metalem… srebrem? Nie znam się na metalach, ale to było takiego właśnie koloru, koloru biżuterii. Pewnie to było srebro… Leżały też na niej różnej wielkości, przeźroczyste i kolorowe, połyskujące kryształy, takie jak ten z feralnej szuflady.  Zaśmiałam się nerwowo na pocieszenie, bo robiło się coraz bardziej niepokojąco.

Dalej, za stolikiem,  przy ścianie stała toaletka z lustrem w jasnej, pozłacanej ramie. Pod odbijającą moją zamazaną postać taflą stała szafeczka otwierana na szerokie drzwiczki  z malutkimi klamkami. Wodzona przeczuciem… i chyba czymś jeszcze, nacisnęłam na obydwie klamki. W środku, na haczykach wbitych w drewno wisiały długie naszyjniki z kryształami, tymi samymi co na warsztacie. Te kryształy były jednak jaśniejsze, świeciły kolorowo nasyconymi barwami, jakby miały wybuchnąć od środka, powstrzymywane tylko przez metalowe, srebrne okucia. Naszyjniki ułożone były raczej chronologicznie, tak jak je tworzono, bo od lewej do prawej były coraz to bardziej zakurzone, zniszczone. Chociaż okucia… Przyjrzałam się dokładniej. Metal wydawał się nie stykać z kryształami, był różnego koloru i na różnych okazach biżuterii, w różnym stadium korozji. Ten pierwszy, a więc niby najnowszy, był najbardziej zniszczony. Mienił się na pomarańczowo i czarno, a kiedy zbliżyłam do niego dłoń zadrżał i mocniej zajaśniał. Tak mi się przynajmniej wydawało…

Dotknęłam go zauroczona i moje ciało przeszyło nagły dreszcz, a w oczach pociemniało. Zachwiałam się, bo przez moment w krysztale zobaczyłam zawirowanie niesamowitej energii i świadomość chcącą się uwolnić. I dosłownie w tym samym momencie na obrzeżu pola widzenia dostrzegłam ruch, w głowie zadzwonił mi dzwoneczek ostrzegawczy, a toaletka zatrzęsła się i drzwiczki zaskrzypiały i zatrzasnęły prawie raniąc mi dłoń. Odskoczyłam padając na ziemię z głuchym tąpnięciem, zaplątując sobie ramię w pasek od otwartej torby gdzie wylądowała moja dłoń.

Nic. To właśnie znowu czułam wokół siebie kiedy gotowa do ataku leżałam na brudnych deskach. Pomieszczenie zamarło w cichym, bezsensownym rozkładzie. Znowu wydawało się opustoszałe, zamieszkałe tylko przez larwy i czerwie. Poczekałam jeszcze chwilę, trwając w takim samym bezruchu jak wszystko naokoło, ale właściciel przybytku się nie ukazał. Wołać go? Może teraz lepiej nie. Jeśli nie wystawia się jeszcze do walki, to jest okazja, żeby zobaczyć co jest na zachodniej części składziku. Swoją drogą całkiem duża ta rudera, chociaż z zewnątrz się nie wydaje.

Mijam zimny kominek, w stronę drzew patrząc tylko kątem oka, bo te zajmujące środek pomieszczenia rośliny coraz bardziej mnie przerażają, a odruchowo zasłaniając sobie usta dłonią im bliżej u źródła przeraźliwego smrodu jestem. Na prawej stronie znajdują się tylko dwie rzeczy. Wielki kocioł na palenisku i duży stół. Na ziemi wokół kociołka leżą słoiczki, garnuszki, kubki i flakoniki, i pewnie w każdym z nich są przyprawy. Obchodzę go dookoła i dzięki temu zauważam, że za nim leży jeszcze jakieś wielkie, białe urządzenie. Zakrywam nos koszulką i zbliżam, żeby się przyjrzeć. W kotle bulgocze potrawka, z kawałkami ochydłego, zgnitego mięsa, więc nie przyglądam jej się zbyt długo. Za to urządzenie jest kamiennym moździerzem, pokrytym białym pyłem, jakby zmieloną kredą. Obok leży jeszcze skrzynia, ale nie chcę jej dotykać żeby nie zostawić śladów, bo na niej też osiadła warstewka bieli.

Odwracam się w stronę stołu. Grube rzeźbione nogi wystają spod czarnego materiału, którym przykryty jest cały mebel. Drewniane nogi i… zlewająca się z nich na ziemię… zlewająca się ze stołu… krew? Zdejmuję dłoń z twarzy i pociągam nosem. Powstrzymuję się żeby nie zwymiotować, ale w tym smrodzie, pomiędzy zapachem zgnilizny i zbutwiałego drewna, bardzo dokładnie wyczuwam jeszcze świeżą krew. Dookoła mnie, z różnych kierunków dochodzą takie bodźce, ale najsilniejszy jest właśnie ze stołu. Waham się chwilę, pomstując na czym świat stoi i klnąc, że to na mnie padło być zbyt ciekawską, a potem sięgam do czarnego, haftowanego w delikatne wzory materiału i ściągam go ze stołu. Przez chwilę nie wiem czy widzę prawdę czy to tylko podsunięte przez umysł wyobrażenie, ale potem obraz wyostrza się i już jestem pewna.

Krew cieknie wolno z kawałków ciała. Poszatkowanych. Drobne części ułożone w stosiki, a większe poukładane w rzędach według wielkości. Na brzeg odseparowane kości. Na środku dwie misy. Jedna miedziana, wypolerowana i błyszcząca, a w środku wnętrzności. Płuca, wątroby, języki, dwa serca. Druga z jakiejś stali, chromowana i posiadająca w sobie palce, uszy... A wszystko to takie małe.

Takie… małe.

Mimowolnie zaczynam się cofać.

Dlaczego to jest takie małe?

Tyłem mijam gotującą się zupę, rozwalam pojemniczki, pod stopami chrzęści szkło.

                Dłonie jak… jak dziecka.

                Oczy rozszerzają mi się, bo zaczynam zbierać myśli w całość.

                W kącikach oczu pojawiają się słone łzy, a na duszy ciąży rozwiązanie.

                Zatrzymuję się, odwracam do kominka. Ogień trawi niemiłosiernie, jak powolny, ale pewny kat. Upadam na kolana pod ciężarem własnych myśli. Zamroczona wyciągam rękę, wkładam ją w żar, w popiół, w resztki pozostałe po tych biednych dzieciach. Po dzieciach, które zamordowano… Szukam zaprzeczenia, jakiegoś kontrargumentu, czegokolwiek. Nic już nie rozpoznaję. Moja skóra piecze i wreszcie dociera do mnie ból. Otrzeźwia mnie. Wyciągam sparzoną dłoń z ognia i przez chwilę patrzę na ranę. Boli...

…a potem przestaje boleć.

Ciało zmienia się, mięśnie napinają, skóra pokrywa czarną łuską.

….

Cdn.